هزار نکته باریکتر ز مو…

0

*مهدی عربعلی

*کوهنورد

هر سال افراد بسیاری به شکل‌های مختلف اما تحت عنوان واحد «کوهنوردی» روانه طبیعت استان – و البته شهرهای دیگر کشور-  می­شوند و متأسفانه در این آمد و شدها گاه شاهد تجربه‌هایی ناخوشایند  از سفرهای بی­بازگشت بسیاری همشهریان و هم میهنان عزیز در کوه هستیم که این مسئله موجب لطمات جبران ناپذیری به این عزیزان و خانوده­های آن‌ها می­شود.

شاید بتوان آن‌چه را که امروز و به شکل عام، تحت عنوان «کوهنوردی» در بین مردم رایج است را نوعی خلط مبحث با مفهوم «صعود» به معنی صرف بالا رفتن و «فرود» به معنی پایین آمدن قلمداد کرد.

برای بیان بهتر موضوع باید پرسید آیا می­توان شخصی را به صرف این‌که مسیری را در طبیعت به سمت بالا حرکت می­کند کوهنورد نام نهاد یا می­توان گفت که این شخص کوهنوردی کرده است؟ و اگر چنین است چه لزومی برای تأسیس دستگاه عریض و طویل فدراسیون­های کوهنوردی در جهان وجود داشته و چرا اساسا این سازمان باید به خودش زحمت داده باشد تا در کلاس­های مختلف و در سطوح مختلف، دوره‌های متنوعی اعم از دوره‌های کوهپیمایی، سنگ‌نوردی، یخ نوردی، غارنوردی، نقشه خوانی و مسیر یابی، احیاء و حمل مجروح، امداد و نجات و مانند این برگزار کند؟

چنان‌چه در جستجوی بسط و شرح این نکته باشیم باید عنوان کرد که می­توان فعالیت­های موجود در کوه را به سه شکل عمومی تقسیم بندی کرد:

مطالب مرتبط

نخست: طبیعت گردی که از یک نیم­روز تا چند روز در محیط­های آرام و با امکانات ساده­تر و حتی با اتومبیل اتفاق می­افتد. مثل گشت و گذار در همین کوچه باغ‌های اطراف شهر. آن‌چه برای طبیعت‌گرد لازم است داشتن کفش و لباس راحت و تجهیزات و مواد غذایی مناسب و البته موافق بودن تدبیر با تقدیر است که همان وضعیت جوی است.

دوم: کوهپیمایی – این‌جا کار کمی جدی تر است و کوهپیما نیازمند کفش و لباس مناسب و متنوع تر – مخصوص شرایط گرم و سرد، دستکش و کلاه و کوله پشتی و داشتن دانش نسبی -حتی مختصر- درباره کوه و زندگی در آن است. بارزترین نمونه های این نوع را می­توان در صعودهای تابستانه هرهفته به میدان میشان، تخت نادر ، چشمه ملک و مانند این دید. این نمونه­ها هرچند در تابستان بسیار آسان می­کند اما در پاییز، زمستان و بهار ، در صورت غفلت یا ناکارآزمودگی فرد- به دلیل عوارض موجود در کوهستان و احتمال تغییرات ناگهانی جوی – ممکن است باعث خطرات جبران ناپذیری به­وی شود.

اما در این میان کوهنورد چه وظیفه‌ای دارد؟ کوهنورد با مطالعه از مسیر و توان سنجی خود نسبت به مسیر، آن را انتخاب می­کند، درباره آن مطالعه می‌کند، سالم به پای کوه می­رود و سالم به خانه برمی­گردد.

کوهنورد آموزش می­بیند چگونه زنده ماندن را و همیشه به یاد دارد که: «یک کوهنورد خوب یک کوهنورد زنده است»! و به هیچ عنوان برای ماجراجویی به خود آسیب نمی­زند.

به نظر می­رسد بسیاری از شهروندان عزیز به­سادگی از این موضوع مهم عبور می­کنند که کوهنوردی نیز یک ورزش جدی است و اگر چه مفرح اما اصول و قواعد بسیار جدی­ئی دارد و تخطی از آن‌ها باعث مرگ فرد خواهد شد و باز این موضوع را نادیده می­گیرند که کوه نیز یکی از پنج عنصر اساسی شکل­دهنده طبیعت (کویر، دریا، آسمان، جنگل و کوه ) است و شاید فراموش می­کنند که تا چه اندازه انسان می­تواند در برابر خشم این عناصر ناتوان باشد. کافی است به جثه­­ خود در برابر همین کوه الوند نگاه کنیم تا ناتوانی­های خود را در برابر ناملایمات آن دریابیم. باید پذیرفت که ورزش کوهنوردی نیز مانند فوتبال و بسیاری ورزش‌ها قواعدی دارد که باید در زمین­بازی آن را رعایت کرد – گیریم که این زمین مثل زمین فوتبال خط کشی نشده باشد و حضور در آن نیازمند ثبت نام و پرداخت هزینه نباشد –  . (البته می­توان در فوتبال هم گل‌کوچک بازی کرد و گفت فوتبال­بازی کرده­ام اما تا رسیدن به جام جهانی و فوتبالیست شدن راهی طولانی است! همانگونه  که از کوله­کشی تا کوهنوردی فاصله­ای بسیار است) .

پایان سخن آن‌که با توجه به فرارسیدن آغاز فصل سردسال و در پیش­رو داشتن شرایط جوی متغیّر، کیفیت برنامه­ها و وسایل خود را متناسب با فصل و برنامه‌ها اعم از کوهنوردی، طبیعت­گردی و یا کوه­پیمایی انتخاب کنیم و حتماً در اولین فرصت در زمینه­ی کوهنوردی آموزش ببینیم و مطالعه کنیم.

یادمان باشد همین میدان میشان که به آسانی و با هر وسیله‌ای در تابستان صعود می­شود در زمستان برخی خانواده‌ها را داغدار و بسیاری را تا آخر عمر درگیر عوارض ناشی از آسیب­های کوه کرده است. مراقبت کنیم تا حال دلمان خوب باشد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.